In Filippenzen 4:2 roept Paulus Euodia en Syntyche op om eensgezind te zijn in de Heer. Er is klaarblijkelijk een conflict tussen deze twee vrouwen. Bij het ontstaan van de gemeente van Filippi hadden vrouwen als Lydia (Hand. 16) een belangrijke rol gespeeld. Zo waren Euodia en Syntyche ook onderdeel van Paulus’ missionaire team. Het is altijd des te schrijnender als degene die jou het Evangelie gebracht heeft, in zonde valt. Hoe belangrijk is het dan, om in de eerste plaats op Jezus te vertrouwen en niet op mensen! Zelfs niet op degene die zo belangrijk is geweest voor je geestelijk leven.

Paulus kiest in dit conflict geen partij; hij pleit voor verzoening. In de beste gemeentes (zoals die van Filippi) komen conflicten voor. Maar het is geen excuus voor een onverzoenlijke houding. Geestelijke volwassenheid voor een gemeente betekent niet, dat er nooit dergelijke situaties voorkomen. Het betekent wel, dat je conflicten niet laat voortduren maar er alles aan doet ze op te lossen.

Houdt zo mogelijk, voor zover het van u afhangt, vrede met alle mensen.
(Romeinen 12:18)

De heidense omgeving waarin de gemeente van Filippi leefde, was hen vijandig gezind. Dat vraagt om oprechtheid en afhankelijkheid van God; een getuigende levensstijl. In vers 4 t/m 9 spoort Paulus de gemeente hiertoe aan. Als je weet dat Paulus zelf gevangen zit, is het des te verbazingwekkender, dat hij de Filippenzen oproept om blij te zijn!

Laat de Heer uw vreugde blijven; ik zeg u nogmaals: wees altijd verheugd.
(Filippenzen 4:4)

Staan wij bekend als blije christenen? Of bent u die blijdschap kwijt geraakt? Er is ‘in de Heer’ altijd reden tot blijdschap: onze zonden zijn vergeven, we zijn uit genade aangenomen tot kinderen van God, we delen in Gods Heilige Geest en er ligt een hemelse erfenis op ons te wachten! Als we desondanks onze blijdschap kwijtraken, maken we ons misschien teveel zorgen. Dan moeten we wellicht eens wat vaker bidden!

Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God; en de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus.
(Filippenzen 4:6-7)

Vrede is het gevolg van dankend bidden. Deze vrede is geen gevolg van positief denken, de afwezigheid van problemen, transcendente meditatie of slechts een fijn gevoel. Nee, het is een innerlijke rust die God geeft; daarom gaat ze ons verstand te boven. Alle andere vrede is schijn en kortdurend; de vrede van God is echt en eeuwig van karakter. De vrede wordt hier voorgesteld als een wacht (in het Grieks een militaire term) om de gelovige heen. Paulus heeft dit beeld van een wacht misschien ontleend aan de bewakers bij zijn eigen gevangenis.

In vers 8 en 9 roept Paulus ons op om het goede te bedenken. Ons denken bepaald in hoge mate ons doen en laten. Daarom is het belangrijk om je af te vragen; waar voed ik mijn gedachten mee? Waarover ben ik aan het dagdromen? Wat zijn mijn (onbewuste) verlangens? Het is goed om te beseffen waar we ons mee inlaten. Maar vervolgens moeten we ons ook in ons gedachteleven actief richten op al wat waar is, al wat eerbaar is, al wat rechtvaardig is, al wat rein is, al wat lieflijk is, al wat welluidend is, alles waar enige deugd in is en alles wat prijzenswaardig is. (Filippenzen 4:9)

+1 deze pagina op google of

Nog geen reacties. Wees de eerste die een bericht schrijft.