Als wij door de Geest leven, laten wij dan ook door de Geest wandelen. (HSV)

Hoe doe je dat nu concreet? In dit gedeelte wordt duidelijk dat het wandelen door de Geest staat tegenover het leven naar het vlees. Vers 17 laat zien dat elke gelovige te maken heeft met een innerlijke strijd tegen het vlees wat wil zondigen. Zolang wij leven hebben wij te vechten tegen zonden. We mogen het nooit op een akkoordje met het vlees gooien.

Een bekend voorbeeld is dat van D-day en V-day in de Tweede Wereldoorlog. Op 6 juni 1944 landden de geallieerde troepen op de kust van Normandië. In die uren werd de strijd beslist; Decision Day. Vanaf dat moment was duidelijk dat de geallieerden uiteindelijk zouden overwinnen. Maar er volgde nog wel een zware strijd totdat Victory Day aanbrak. Voor een christen is de overwinning over het vlees behaald. Op Golgotha overwon Jezus Christus en stelde Hij de uiteindelijke overwinning zeker. Maar de gelovige wordt nog wel volledig bij de strijd betrokken. Voordat we bij de Heer zijn is Victory Day nog niet aangebroken. Ondanks deze blijvende strijd tegen de zonde kunnen wij door de Heilige Geest wel de overhand hebben. Er zijn successen te boeken door te wandelen door de Geest.

De volgende plaatjes maken duidelijk hoe onze positie als gelovige tegenover het zondige vlees is.   

Dit is om het even welk mens…
 
…en dit verbeeldt het vlees, de zondige natuur in ons.        
 
Van onszelf zijn wij een slaaf van het zondige vlees. We kunnen niet onafhankelijk van onze zondige natuur handelen.

 
Dit stelt een gelovige christen voor; door geloof in Jezus is hij/zij vrijgemaakt van de zonde!

 
Het vlees probeert nog wel ons te beïnvloeden; onze zondige natuur is niet helemaal verdwenen.

 
Dit is onze opdracht als christen: Dus, broeders, zijn wij aan onze eigen zin niets meer verplicht. Wij hoeven er niet aan toe te geven. (Romeinen 8:12 in de vertaling van Het Boek). 

 
Maar…, veel christenen geven wel toe aan het vlees! Ze voeden het en maken zich zo ten onrechte weer een dienstknecht van de zonde.

 
Dan krijgt het vlees weer de overhand over ons…

 
Daarom moeten we ‘door de Geest de werkingen van het lichaam doden’ zoals Paulus zegt in Romeinen 8:13 

Want indien gij naar het vlees leeft, zult gij sterven; maar indien gij door de Geest de werkingen des lichaams doodt, zult gij leven.  

Let op het zinsdeel ‘door de Geest’. Het betekent dat we niet in eigen kracht de zonden moeten proberen te overwinnen. We mogen ons realiseren dat we van de zonde bevrijdt zijn. Ook al ervaren we het innerlijke conflict van Galaten 5:17, we moeten ‘het ervoor houden dat we dood zijn voor de zonde’ (Romeinen 6:11). We moeten ons ook actief richten op het goede, op alles wat ‘naar de Geest’ is:
- Jezus Christus; vertrouw erop dat Hij Uw Heer en Heiland is en blijft.
- Gebed: bid om de vervulling met de Heilige Geest. Als we gevuld zijn met de Geest is er geen ruimte voor het vlees.
- Overdenken van Gods Woord, richt je op de heerlijke beloften die voor ons in Jezus werkelijkheid zijn geworden.
- Zing liederen tot eer van God
- Dien je broeders en zusters in liefde (Galaten 5:13). Liefde is de eerstgenoemde vrucht van de Geest (Galaten 5:22).
Als we ons hiermee bezig houden zullen we de belofte van Galaten 5:16 ervaren.

Wandel door de Geest en u zult zeker de begeerte van het vlees niet volbrengen. (HSV).

Door de Heilige Geest ontvangen we daarvoor de nodige kracht. Laten we Hem de ruimte geven in ons leven!

PS. De plaatjes zijn afkomstig uit een boek van Joshua Harris, Dug Down Deep. Voor zover ik weet is in het Nederlands alleen een ander boek van hem verkrijgbaar; Ongekust en toch geen kikker. Overigens de moeite waard voor jonge mensen!

De Zondag voor de Vervolgde Kerk staat in het teken van vervolgde christenen.

Tijdens de kerkdienst wordt er aandacht gegeven aan hun verhalen en als gemeente luisteren naar bemoedigende getuigenissen van christenen
die wereldwijd vervolgd worden vanwege hun geloof in Jezus Christus.

Dit jaar wordt de Zondag voor de Vervolgde Kerk landelijk in veel kerken gehouden op 19 juni.

Tijd: 10:00-12.00u.
Locatie: Gebouw De Bethlehemkerk – “Pinkstergemeente De Banier”
Blankenburgstraat 134
3081 TD Rotterdam

Meer dan 100 miljoen mensen over de hele wereld worden vervolgd of verdrukt omdat ze christen zijn. Zij leven onder voortdurende druk of dreiging.
De Vervolgde Kerk is verbonden met de Kerk die wel in vrijheid haar geloof mag belijden, zoals de Kerk in Nederland.
Daarom biedt Open Doors alle kerken in Nederland en België diverse mogelijkheden om één zondag voor de boodschap van vervolgde christenen apart te zetten.

Tot dan!

De Vervolgde Kerk heeft uw gebed hard nodig. Want er zitten ontelbare christenen gevangen in werkkampen in Noord-Korea en Oezbekistan. In Somalië en Pakistan worden christenen doodgeschoten omdat ze de Here Jezus volgen. En in het Midden-Oosten worden christenen soms dagelijks bedreigd. Zo zijn er nog veel meer voorbeelden uit landen over de hele wereld.

Gebed maakt het verschil

Tijdens de Nacht van Gebed bidt u voor hen die lijden onder de druk van de overheid, familie of sociale omgeving. U sluit uw ogen en denkt aan hen tijdens verschillende gebedrondes. Vooraf krijgt u een aantal filmfragmenten te zien over een vervolgde christen of een land van de Ranglijst Christenvervolging. Uw gebed kan het verschil maken.

Gebed verbindt

Hoewel vervolgde christenen hun vertrouwen en oog op God gericht houden, slaat bij hen vaak ook de angst en vertwijfeling toe. Dagelijks worstelen velen met verdriet, woede en uitzichtloosheid. Maar in hun nood kunnen ze niet anders dan zich tot Hem wenden die alle macht heeft. Zij vragen ons om naast hen te komen staan in gebed, om samen God te aanbidden en te vragen om een keer in hun situatie.

Daarom neemt Open Doors jaarlijks het initiatief voor de Nacht van Gebed.

Zie ook: http://www.opendoors.nl/bid/nachtvangebed/wat-is-de-nacht-van-gebed/

Mij ontbreekt niets dankzij de gaven die Epafroditus namens u heeft gebracht.

Behalve dat hij zijn dankbaarheid toont (zie de verzen 10,14,18), laat Paulus ook merken dat het hem niet om het geld op zichzelf gaat (zie vers 11 en 17). Hij is geen filosoof die voor geld onderwijs geeft, zoals er zoveel waren in die dagen. Sommige bekende predikers in onze dagen proberen mensen over te halen giften over te maken. Zouden deze ‘apostelen’ van onze tijd het Paulus nazeggen wat hij in vers 11 schrijft?

Niet dat ik dit zeg vanwege gebrek, want ik heb geleerd tevreden te zijn in de omstandigheden waarin ik verkeer. (HSV)

In de NBV is ‘het tevreden zijn’ vertaald met ‘voor mezelf zorgen’. Dit is inderdaad wat er in het Grieks staat; Paulus gebruikt de term ‘autarkès’ waar we het woord ‘autarkie’ (zelfvoorzienend) in herkennen. Het was een deugd waar de Griekse filosofen, de stoïcijnen, zich op lieten voorstaan; zij waren onafhankelijk van alles en iedereen, tevreden in zichzelf. Paulus stelt hier de christelijke variant tegenover. Een christen is niet afhankelijk van deze wereld, maar hij is ook niet onafhankelijk zoals de stoïcijnen beweerden: hij is afhankelijk van God! Een christen is niet vergenoegd met deze wereld en hij is ook niet tevreden in zichzelf: hij vindt zijn voldoening in Jezus Christus!

Alle dingen zijn mij mogelijk door Christus, Die mij kracht geeft. (4:13)

Vers 17 vormt de kern van Paulus betoog in dit gedeelte.

Niet dat het mij om uw gaven te doen is, ik ben er juist op uit dat het tegoed op uw rekening oploopt.

Paulus ziet de gift van de Filippenzen als een geestelijke investering op hun hemelse rekening. Wat ze gegeven hebben, is een geurig en aangenaam offer, dat God behaagt (4:18). Alles wat we geven voor de uitbreiding en opbouw van de gemeente maakt ons niet armer maar rijker! Zien wij onze financiële of andere giften voor de kerk, het zendingswerk, enz. ook als een geestelijke investering? Als we ruimhartig zijn tegenover God en voor Zijn koninkrijk zal Hij ons in alles voorzien wat we nodig hebben.

Maar mijn God zal u, overeenkomstig Zijn rijkdom, voorzien van alles wat u nodig hebt, in heerlijkheid, door Christus Jezus. (4:19 HSV)

Theater Zuidplein Rotterdam – 20:30

http://www.theaterzuidplein.nl/evenement/nine-2010-NINE

Ulrike Westfa (37) brengt in december 2010 haar debuutalbum, de CD ‘NINE’, uit. Deze zangeres die haar roots in Suriname heeft maar intussen ruim 17 jaar woonachtig is in Nederland, stond als 3 jarige reeds, zonder enige schroom, op het podium.

Qua genre is Ulrike zowat van alle markten thuis. Door de jaren heen heeft zij veel ervaring opgedaan met verschillende muziekformaties.

Gedurende een time-out kwam een jarenlange droom om een eigen album te maken opnieuw tot leven en begon zij, samen met echtgenoot Mark, songs te schrijven. De inspiratie voor haar teksten haalt zij met name uit haar eigen leven met haar geloof als fundament. Ze schrijft over de ups en downs waar we als mens doorheen gaan maar legt de nadruk vooral op de Hoop die zorgt dat wij te allen tijde doorzetten, blijven vertrouwen en onze dromen blijven nastreven. Het album ‘NINE’ (9) bevat
9 songs, in een verrassende variatie van pop, easy-listening, gospel en latin, die met name vertellen over de ervaringen van 9 bijzondere jaren uit haar eigen leven, vandaar de titel ‘NINE’, met als hoogtepunt haar huwelijk met Mark dat werd gesloten op 9-9-9.

Met ‘NINE’ wil Ulrike een boodschap van Hoop en Liefde delen. Het gaat om de dingen die er echt toe doen in het leven!

It’s music from the heart….

Paulus kiest in dit conflict geen partij; hij pleit voor verzoening. In de beste gemeentes (zoals die van Filippi) komen conflicten voor. Maar het is geen excuus voor een onverzoenlijke houding. Geestelijke volwassenheid voor een gemeente betekent niet, dat er nooit dergelijke situaties voorkomen. Het betekent wel, dat je conflicten niet laat voortduren maar er alles aan doet ze op te lossen.

Houdt zo mogelijk, voor zover het van u afhangt, vrede met alle mensen.
(Romeinen 12:18)

De heidense omgeving waarin de gemeente van Filippi leefde, was hen vijandig gezind. Dat vraagt om oprechtheid en afhankelijkheid van God; een getuigende levensstijl. In vers 4 t/m 9 spoort Paulus de gemeente hiertoe aan. Als je weet dat Paulus zelf gevangen zit, is het des te verbazingwekkender, dat hij de Filippenzen oproept om blij te zijn!

Laat de Heer uw vreugde blijven; ik zeg u nogmaals: wees altijd verheugd.
(Filippenzen 4:4)

Staan wij bekend als blije christenen? Of bent u die blijdschap kwijt geraakt? Er is ‘in de Heer’ altijd reden tot blijdschap: onze zonden zijn vergeven, we zijn uit genade aangenomen tot kinderen van God, we delen in Gods Heilige Geest en er ligt een hemelse erfenis op ons te wachten! Als we desondanks onze blijdschap kwijtraken, maken we ons misschien teveel zorgen. Dan moeten we wellicht eens wat vaker bidden!

Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God; en de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus.
(Filippenzen 4:6-7)

Vrede is het gevolg van dankend bidden. Deze vrede is geen gevolg van positief denken, de afwezigheid van problemen, transcendente meditatie of slechts een fijn gevoel. Nee, het is een innerlijke rust die God geeft; daarom gaat ze ons verstand te boven. Alle andere vrede is schijn en kortdurend; de vrede van God is echt en eeuwig van karakter. De vrede wordt hier voorgesteld als een wacht (in het Grieks een militaire term) om de gelovige heen. Paulus heeft dit beeld van een wacht misschien ontleend aan de bewakers bij zijn eigen gevangenis.

In vers 8 en 9 roept Paulus ons op om het goede te bedenken. Ons denken bepaald in hoge mate ons doen en laten. Daarom is het belangrijk om je af te vragen; waar voed ik mijn gedachten mee? Waarover ben ik aan het dagdromen? Wat zijn mijn (onbewuste) verlangens? Het is goed om te beseffen waar we ons mee inlaten. Maar vervolgens moeten we ons ook in ons gedachteleven actief richten op al wat waar is, al wat eerbaar is, al wat rechtvaardig is, al wat rein is, al wat lieflijk is, al wat welluidend is, alles waar enige deugd in is en alles wat prijzenswaardig is. (Filippenzen 4:9)

11 in de hoop misschien ook zelf uit de dood op te staan.

Maar zo onzeker is dat voor Paulus niet. Beter is om ‘misschien’ te vertalen met ‘hoe dan ook’ (HSV-vertaling) of ‘hoe de weg ook zal zijn’. Wat Paulus allemaal nog te wachten staat is onzeker, maar zeker is dat hij zal delen in de opstanding. Dat motiveert hem om voor de Naam van Jezus te lijden.

Hoe zit dat met ons? Bij Paulus loopt het ‘kennen van Christus’ en het ‘lijden voor Christus’ wel erg in elkaar over. Wij hebben meer met het eerste gedeelte van vers 10 dan met het tweede.

Ik wil Christus kennen en de kracht van zijn opstanding ervaren,
ik wil delen in zijn lijden en aan hem gelijk worden in zijn dood.

Er is een overeenkomst te zien tussen hymne op Christus eerder in de Filippenzenbrief (2:6-11) en wat Paulus hier in hoofdstuk 3 over zichzelf schrijft.

Wat bedoelt Paulus met ‘ik wil de kracht van zijn opstanding ervaren’ (3:10)? Gaat het hier om de lichamelijke opstanding na de dood (zie 3:21)? Of is het de kracht van God die wij nu al geestelijk mogen ervaren? Het één sluit het ander niet uit; waarschijnlijk gaat het om beide vormen van ervaren. In Efeze 1 schrijft Paulus over die goddelijke kracht in ons:

18 Moge uw hart verlicht worden, zodat u zult zien waarop u hopen mag nu hij u geroepen heeft, hoe rijk de luister is die de heiligen zullen ontvangen, 19 en hoe overweldigend groot de krachtige werking van Gods macht is voor ons die geloven. 20 Die macht was ook werkzaam in Christus toen God hem opwekte uit de dood en hem in de hemelsferen een plaats gaf aan zijn rechterhand.

Het is geweldig om te weten dat dezelfde goddelijke kracht die Jezus uit de dood deed opstaan, in ons aan het werk is!

2 Pas op voor die honden met hun kwalijke praktijken, pas op voor die versnijdenis van ze! 3 Wij zijn het die besneden zijn, wij verrichten onze dienst door de Geest van God en laten ons voorstaan op Christus Jezus, niet op onszelf.

In andere gemeenten kwam deze dwaalleer ook voor (zie o.a. Romeinen 2:28-29 en de Galatenbrief). Waarschijnlijk waren het Joodse christenen die hun broeders uit de heidenen deze wet oplegden. Begrijpelijk vanuit hun Joodse achtergrond zouden wij zeggen. Maar Paulus ziet hier een groot gevaar in wat het hart van het Evangelie bedreigt. In Galaten 5 schrijft hij:

2 Luister naar wat ik, Paulus, u te zeggen heb: als u zich laat besnijden, zal Christus al zijn waarde voor u verliezen. 3 Nogmaals verzeker ik iedereen die zich laat besnijden, dat hij verplicht is de hele wet na te leven. 4 Als u probeert door middel van de wet rechtvaardig te worden, is uw band met Christus verbroken en hebt u Gods genade verbeurd. 5 Wij voor ons hopen onze rechtvaardiging te verkrijgen door de Geest op grond van het geloof. 6 Want als we één zijn met Christus Jezus, dan maakt besneden-zijn of niet-besneden-zijn geen verschil. Van belang is alleen geloof dat zich uit in daden van liefde (Groot Nieuws Bijbel)

Net als in de brief aan de Galaten zet Paulus in Filippenzen 3 de gerechtigheid van de mens tegenover de gerechtigheid van God. De eerste proberen wij te verkrijgen door zelf de Wet na te streven, de tweede mogen wij ontvangen door het geloof in Jezus. Paulus laat zien hoe hij zelf eerst rechtvaardig wilde worden. Hij geeft een indrukwekkende CV in de verzen 5 en 6: hij is als baby besneden, van de stam Benjamin, een farizeeër, vervolger van de christenen en hij voldeed aan de Joodse wet (voor zover mogelijk of voor zover hij de wet verstond). Dit alles heeft Paulus bij zijn bekering overboord gezet; waarom? Toen Christus hem bij Damascus verscheen (Handelingen 19), ontdekte Paulus wie God werkelijk is. Toen werd hem ook duidelijk wat zijn eigen, goed bedoelde, vroomheid eigenlijk was: hij dacht op grond daarvan door God aanvaard te worden. Het was dus uiteindelijk een vorm van eigenliefde, egoïsme. Zijn vermeende dienst aan God was dienst aan het eigen ik. En Paulus ontdekte dat God hem wilde aanvaarden om Jezus’ volbrachte werk. Zijn dood en opstanding is een volmaakte rechtvaardigheid en wij kunnen daarin door geloof delen. Vandaar dat Paulus zijn eigen vroomheid opgaf (Filippenzen 3:8):

Omwille van Jezus heb ik alles prijsgegeven; ik heb alles als afval weggegooid.

Tegen deze achtergrond is Paulus’ verontwaardiging over deze ‘honden’ (dwaalleraren) begrijpelijk. De nadruk op de besnijdenis (en andere wetten) is een terugkeer naar het soort ‘vroomheid’ dat zich in feite tegen God opstelt en Jezus’ werk opzij wil schuiven.
Paulus verdedigt hiermee wat we in de theologie ‘de rechtvaardiging door geloof’ zijn gaan noemen. In de tijd van de Reformatie werd dit het breekpunt met de Rooms-katholieke kerk die het ‘alleen door geloof’ van de protestanten niet konden aanvaarden. Het lijkt ook haaks te staan op alles in ons. Mijn christelijke werken spelen geen rol in mijn redding; alleen Jezus is mijn gerechtigheid voor God. Toch is dit wat Paulus in de Bijbel duidelijk stelt, bijvoorbeeld in Galaten 2:

16 Toch weten we, dat een mens niet van schuld wordt vrijgesproken door zich te houden aan de wet, maar door te geloven in Christus Jezus. Ook wij zijn in Christus Jezus gaan geloven om gerechtvaardigd te worden door geloof in Christus en niet door naleving van de wet. Geen mens immers vindt rechtvaardiging door het naleven van de wet (GNB).

Maar, vroegen wij ons af, doen mijn bidden, Bijbellezen en andere goede dingen dan helemaal niets ter zake? Dan maakt het dus niet uit hoe ik leef? Kan ik dan maar doorgaan met zondigen? Logische vragen die Paulus in zijn tijd ook al kreeg (zie Romeinen 6:1 en 15).

Om dit te begrijpen is het goed om het onderscheid tussen ‘rechtvaardiging’ en ‘heiliging’ helder te hebben. Bij de rechtvaardiging gaat het erom, dat wij alleen op grond van Jezus’ werk vergeving ontvangen en recht voor God kunnen staan. Daar spelen onze werken geen enkele rol in. Maar als we zo door geloof een kind van God geworden zijn, begint de christelijke levenswandel. Daarin willen we groeien in geloof en liefde en goede werken doen. Dit christelijke leven is niet nodig om behouden te worden – we zijn het immers al! Maar elke christen wil op Jezus gaan lijken uit liefde en in gehoorzaamheid aan God. Voor deze heiliging worden we van binnenuit gemotiveerd door de Heilige Geest die we ontvangen hebben. We willen Christus kennen en de kracht van zijn opstanding ervaren (Filippenzen 3:10). Daarover gaan we de volgende keer verder.

U kunt nog altijd aanschuiven bij de cursus christelijk geloof!
We beginnen elke dinsdagavond om 18.30 uur met een maaltijd in House of Hope, Bas Jungeriusstraat 254B, Rotterdam.
Van Harte Welkom!

In maart zijn we gestart met de cursus. We hebben tot nu toe gesproken over:

1. De Schepping; God heeft hemel en aarde gemaakt. De mens maakte Hij op de zesde dag en is de kroon op het scheppingswerk. God en mens leefden in het begin in een goede relatie; Schepper en schepsel waren met elkaar in harmonie. Nog steeds is dat iets waar we ten diepste naar verlangen: een relatie met onze Schepper.
2. De zondeval; het is niet zo mooi gebleven door de zonde (ongehoorzaamheid) van de mens. Adam en Eva maakten een foute keuze en daardoor kwam de dood als gevolg van de zonde in de wereld. Er kwam ook een breuk in de relatie tussen God en mens. Daarom voelen wij ons schuldig over de fouten die we maken en proberen we misschien net als Adam en Eva bij God vandaan te vluchten. Maar God zocht hen op en vroeg: “Adam, waar ben je?” Zo zoekt God ook nog het contact met ons. En we hebben God nodig, want alleen Hij kan ons redden van de gevolgen van onze foute keuzes.
3. De 10 geboden; deze wet heeft God via Mozes aan het volk Israël gegeven. Het zijn de grondregels van een relatie met Hem. Maar ze zijn niet zo eenvoudig om na te leven als het op het eerste gezicht lijkt. Ook het volk van Israël heeft deze Wet van God keer op keer gebroken. Dit is allemaal te lezen in het Oude Testament, dat is het eerste deel van de Bijbel. In het Nieuwe Testament, het tweede deel, heeft Jezus Christus de 10 geboden als volgt samengevat: Heb God lief boven alles en je naaste als jezelf.
4. Jezus’ leer en leven; wat heeft Jezus nu eigenlijk geleerd? Daarover ging deze les. Hij heeft de Wet van God niet aan de kant geschoven, maar die als geen ander geleerd en bovendien zelf volmaakt gehouden. Toch kwam Jezus niet alleen om een grote Profeet te zijn. Daarover gaat les 5.

Wees met elkaar  mijn navolgers, broeders, en houd het oog gericht op hen die zó wandelen, zoals u ons  tot een voorbeeld hebt.

Hij stelt zichzelf regelmatig tot voorbeeld, niet omdat hij al helemaal volmaakt is (zie 3:12), maar omdat hij zeker genoeg is over zijn levenswandel om anderen op te roepen tot navolging. Jezus Christus is en blijft natuurlijk het ultieme voorbeeld van dienstbetoon (Fil. 2), maar menselijke voorbeelden zijn ook belangrijk. Christenen die ons inspireren en waaraan we ons kunnen optrekken. Daarom noemt Paulus aan het einde van hoofdstuk 2 Timotheüs en Epafroditus als voorbeelden van toegewijde levens. Timotheüs is Paulus’ geestelijke zoon. Later zal hij hem oproepen om op zijn beurt weer andere mensen te leren (zie 2 Tim. 2:2). Dat is ‘discipelen’: het Evangelie doorgeven op een manier zodat die het weer kan doorgeven aan anderen. Daarom wordt wel gezegd: Zoek een Paulus en wees een Timotheüs! Dat moeten de Filippenzen ook doen: ‘het vasthouden aan het Woord’ (2:16) kan ook vertaald worden als ‘laat de boodschap aan de mensen zien’.  

Een bekende tekst over de verandering door Christus, onze heiliging, is Filippenzen 2:12b en 13:

Blijf uw behoudenis bewerken met vrees en beven, want het is God, Die in u werkt zowel het willen als het werken, naar Zijn welbehagen.

Dit vers betekent niet, dat wij voor ons behoud moeten ‘werken’; alsof we door inspanning goed genoeg moeten zijn voordat God ons wil redden. Nee, juist omdat we gered zijn, moeten we die redding bewerken, of uitwerken. Een beeld wat dat duidelijk kan maken, is dat van een moestuin. Wij kunnen het zaad niet zelf laten ontkiemen; God geeft de kiemkracht, ook van het geloof in ons hart (zie Efeze 2:8). Maar net als op de tuin, moeten we de grond bewerken zodat het regenwater makkelijk bij de wortels kan komen. We moeten zorgen voor goede grond of het gewas desnoods bemesten. En het onkruid van de zonden moeten we wegdoen. Deze zorg betekent in het christelijke leven met name twee dingen: lees je bijbel, bidt elke dag. Dat geeft geestelijke groei!

Dit bewerken moet met ‘vrees en beven’. Niet omdat we voortdurend in angst voor God hoeven te leven, maar omdat het geestelijke leven van God komt. Hij werkt in ons het willen en werken. Het nieuwe leven in ons is zo kostbaar, dat we daar voorzichtig en respectvol mee om moeten gaan, als met een teer gewas.

Hoe bewerk ik dagelijks mijn behoud?
Hoe bemoedigt vers 13 mij om me in te spannen voor mijn geestelijke groei?
Kent u christenen in uw omgeving (of verder weg) die voor u een inspirerend voorbeeld zijn?
Wat is zo inspirerend aan hen?